ادامه شعر پرسشی از جنس آب

                                                             لبش تکرار کرد

                                                             و جسمش جنبش کرد

                      پسرک سیدی را دید

                      سیدی نورانی

                     می گفتش از آب،عروج،بی وزنی روح

                     همه چیز گویا بود

                     می گفتش او نیز

                     فکرها باید کرد

                    فراتر باید رفت

                   فراتر باید رفت

                                                    پسرک گوید

                                                   همه چیز گرم محبت شده است

                                                    حتی آن شاخه گندم

                  تو بیا اینک

                              تا سراپرده احساس رویم

                              تا بوسه گندم

                                            تا جوشش عشق

                                            تا مدهوشی جسم

                                            لحظه ای اوج درون

                             پیش باید رفت

                             همچنان در فکر است

                              پسرک می بیند

                              چشم های مرکب را

                           مینای چرت زن را

                          پروازها را روی آب

                         مرغ مودب را

                         حتی آن شب پر را، نیز

                                                    چوپان نی زن را

                         و که می داند

                        راه حق مشهود است

                        نور الله پیداست

                       و در این صنع شگرف

                       جلوه حق پیداست

                                                   و که می گوید

                                                   بندگی باید کرد

                                                   تا خدا باید رفت

                      پسرک خود تنها

                      به بلندای زمان بود

                      به طراوت عمر

                      به شادابی روح

                                            در شگفتم پسرک را

                                            فکوری فکرش را،

                      باورش این است،

                      کلبه ای باید ساخت

                      لب رودی روان

                     لحظه ای را صرف تماشا باید کرد،

                                                              پسرک می گفت

                                                              عاشقی دیدم

                                                              کلبه ای ساخته بر آب

                                                              باغچه ای داده به آب

                                                              نور را کرده به تن

                                                              و به من گوید آی، چون من باش

                                                              من مانده در این فکر ،

                                                              که چه فکر سرسبزی!!!

                                                              چه نمایی دارد

                                                              شب ،آب،کلبه

                                                              باغچه او

                   پسرک می دید در شب

                   چند موجود شگفت انگیز!!

                   اندکی هم با آنها

                   گرم گفتن ها بود،

                   شب،شب آرامش بود

                   پسرک می دید محبت را

                  دائماَ می بارید

                  رویا، حس ، شبنم ها

                  پسرک در خواب

                  عروج را دید

                  عروج یک مرد،

                  پسرک مدهوش

                  از عروج روح،

                                       پسرک می شنود نداها را

                                       حتی صدایی دور

                                       صدای مرد حقیقت لب چاه،

                                       پسرک باز خواند، ن

                                       و خدای من

                                       و خدای تو

                 تو سکوت کن "ساجد"

                 بوی سحر می آید

                                         پسرک در حال نماز است،

                                         آخرش خواهم دید

                                         در سجده سبزش ، غنچه می روید!!

                عطر را بر سجاده اش می بویم،

                عشق را از چهره اش می گیرم

                اندکی هم شادی،

                                  بی وزنی تن، و رهایی

                                  پسرک می گوید

                                 حقیقتی مبهم را

                                 کس نفهمد جز چندی

               پسرک باهوش است

               و نبوغی مرموز

                                     پسرک جویای راز

                                     در پی کشف

              پسرک همه را

              همه چیز را

                                می بیند، می فهمد ، می گذرد

و که می داند

              همه چیز یک مفهوم

              و جهانی غرق فکر

پسرک می داند

                 باید عاشق زیست

                 گر بمیرد عشق

                 اقاقی خواهد مرد

                 و"ساجد" دیگر نیست

            پسرک می بیند

           همه چیز را

                             کمی پایین تر از این ده

                             زندگی بر کار است

                             ظرف ها پر آب است

                            چاپخو ها بر دوش،

                                                  دول هاتان پر آب باد،

                                                  ای اهالی ها!!

                           و کمی دورتر

                           بر سر آب

                          زنانی چند

                         می شویند فرش ها را،

                       حتی نمنمک آب زند چشم ها را

                     گربه ای کوچک

                  و کمی پایین تر

                زیر علف ها

             چشمه ای می گرید

         کمی آن سوتر

      دختری می شوید

                         سیب سرخی را

                                            پسری می نوشد

                                                               جرعه آبی را،

                                                                                  پسرک جایی رفت

                                                                                  همه اش زیبایی

                                                                                   سخاوت ها پیدا بود

                                                                                   صداها گیرا بود

                                                                                   قانون جذب برپا بود

                                                                                   پریان زیبا روی

                                                                                   پسران زیبا روی

                                                                                   دخترک های مست

                                                                                   معرفت می بارید

                                                                                   همه جا شادی بود

                                                                                   همه جا پای کوبی

       ودر آن شورو هیاهو

       صدا زد پسرک

       کجاست پری کوچک من؟

       کجاست قایق خرد من ؟

       کجاست پیرزن مغموم؟

       کجاست "ساجد " این شهر ؟

       تو بیا "ساجد" ،