فراتر باید رفت
تا کلبه غم پیش رویم !!
تا پیرزن مغموم،
تا سماء دل خون،
همه را می بیند
آرام می گرید
و گوید هی با خود
کاری باید کرد
به همین زودی،
پسرک می دید
قایق از موج می گذرد
و خودش را می شوید
قایق آن امیدیست
که برد جان را تا دور
و زند دریا را دور
پسرک گوید
من طالب دنیایی برتر از اینم
فراتر باید رفت
فراتر باید رفت
و که می گفت
قرارمان این بود
فاصله ها را کم کنیم
به چیز های خوب فکر کنیم
ره ناهموار را هموار کنیم
همه با هم باشیم
شیشه تردید را شکنیم
به هستی سلام کنیم
روی پر دریا بنشینیم
نه جلبک سبز،
با صدای خش خش نی زارها
قایق را پیش بریم
خودمان هم پارو بزنیم،
و صدای تلپ باران را گوش کنیم
روی دریای ذهن
روی آن حسِ حس،
پسرک فکرش باز
نگاهش روشن
به بلندای عرش،
پسرک می شنود
صدای سوت یک موجود
کوبیده خواهد شد سوت
بر امواج پی در پی،
شنیده خواهد شد موج
شنیده خواهد شد صوت،
پسرک باز آنجا در آب
می نویسد در قایق،
از آب و خود و باران،
پسرک زیر این باران
و در آن قایق
اندکی لرزید
و کمی جنبید
و سپس رقصید
پسرک به دلم چسبید
پسرک چابک بود
شیرین بود
زیبا بود
پسرک پور خورشید و دختر افسانه ها
همچنان می بیند
و می گوید
همه چیز آشنایند
آب،نان،کاسه آب
وکه این مرغ آب
چه نوکی دارد مرغاب
چه نوکی!!!
پسرک تنها
کلاهش چسبیده به ابروها،
با خیالش حرف می زد
همراهش بود
صدای آهسته آب،
پسرک می گفت
گه با خود،گاه با آب
می شود آب برای من؟
می شود آبی هدیه دوست برم ؟
همه اش خواهد شد
گر بخواهد او !!
پسرک خواهد
روی این آب لخت
اندازد سنگی
موجک زیبا را
در آغوش گیرد،
شب شده است اینک،
پسرک گوید
لب ساحل
آهسته قدم باید زد
نکند پریان بیدار شوند،
و که می گوید
پری این آب
پری خوشبختی من بود،
هنوز پرسشها دارد او
از پی پاروها
از پریان زیبا
و هزاران پرسش آب،
همه رفتند
پسرک ماند و آب
پسرک رفت
تا بخوابد زودتر
صبحی بزرگ در راه است
و شبی تند گذر پیش رو،
من که می دانم
و شما نیز
پسرک مبهم بود
همچنان پیش باید رفت
تا شناخت او
و رهایی
همچنان پیش باید رفت
تا پرسشی دیگر
پسرک پرسشی دارد انگار
پرسشی از جنس آب
آری،
پرسشی از جنس آب
تو نیز،"ساجد"
بپرس از آب
بپرس از او
بگو از آن
بگو از این
بگو آب را
خداحافظ...
خدا حافظ...
امضا: "ساجد"کازرون -قائمیه
برچسب:
نویسنده: ساجد