فراتر باید رفت
من خودم دیدم
پری زیبا را
نقش مرا حک کرد
با ستاره،
روی آسمان شهر
درشبی شاد شاد
و شبی دور و دراز
چه زیبا بود آن شب
چه زیبا بود آن حس
باز شب شد و من در فکر،
من در غبطه ی تنهایی شب
به سکوتی مبهم رفتم،
من در این تنهایی
حرف دلم را خواهم زد
به خدا خواهم گفت
مردم شهرم را
در پناهش دارد
آمین
همه دانند
فکر من پر خاطره هاست
من حسم را رها کردم
در ابرهای شهرم
من حسم را صدا کردم
میان حس یارانم
من دیدم و لمس کردم
محبت را
سرسبز شد کم کم
سرزمین فکرم
من می مانم و می میرم
و که عشق بهانه ی زیستن من
همه را بانگ بزن
ز ازل تا ابدیت
معرفت چند خرمن؟!
کوله بار چه کسی پرتر؟
کل شی هالک!!
و کسی نیست مالک!!
با صدای سنگ گوی تکبیر
آهسته بگوی تهلیل
معرفت می بارد...
معرفت می بارد...
امضا: "ساجد" ( کازرون-قائمیه)
(نظرات خود را به آدرسalighf79@yahoo.comایمیل کنید)
برچسب:
نویسنده: ساجد