فراتر باید رفت
"بیداری"
سفری باید رفت
به بلندای فکر
من خودم دیدم
و شنیدم دوش
که کبوتر گفت:
تو بیداری
تو به اندازه یک دنیایی،"ساجد"
می دانی؟
وقت،وقت بیداریست
خیس باید شد
زیر بارش لطف
زیر غرش حس،
حجم بیداری من
به قدر یک بوسه گرم
روی دامان پریست
شاید هم بیشتر از این
شاید اندازه چشم سیاهی مست
یا به قدر
دستبند پسری زیباروی
من هنوز بیدارم
و که می دانم
می شود با چند منی از گل یاس
چند مشتی از گل رز
و کمی از گل مریم
خرمنی از خوبی داشت،
یا که در دوری نزدیک
هجران مرا خواهد برد
بچه آهویی دور
سوی آن نزدیک ها
سوی آن بید ها
و من نزدیک شدم
به قدر یک احساس
به قدر چشمکی کوچک
می شنوی ندای وصل؟
هان،می شنوی "ساجد"؟
باز در آن نزدیکی
آشوب مرا خواهد شست
سکوت جغدکی کوچک
و مرا خواهد برد
به سویی دیگر
به سکوتی مبهم
به سکوتی مطلق،
بعد از این بیداری
بگذار بخوابم اینک
در سکوتی سرد
در سلوکی گم،
آهسته خواهم مرد
آهسته خواهم مرد
از سکوت تا مرگ من
از بیداری تا مرگ من
یک خواب آرام است
یک خواب آرام است //
امضا:"ساجد"
برچسب:
نویسنده: ساجد